Przynoszenie upolowanych zabawek, owadów lub drobnych przedmiotów to bezpośrednia manifestacja łańcucha łowieckiego oraz instynktów społecznych, które kot domowy odziedziczył po swoich dzikich przodkach. Choć w warunkach domowych drapieżnik nie musi polować, aby przetrwać, potrzeba namierzenia, pochwycenia i przeniesienia zdobyczy pozostaje w pełni aktywna. Sukces łowiecki naturalnie kończy się przetransportowaniem trofeum w określone miejsce.
Najważniejszą przyczyną takiego zachowania jest potrzeba przeniesienia zdobyczy w bezpieczną strefę terytorium. W naturze samotny łowca nie spożywa posiłku na otwartej przestrzeni, gdzie naraża się na atak większych drapieżników lub odebranie łupu przez rywali. Przestrzeń u boku człowieka lub legowisko to dla kota centrum bazy terytorialnej, gwarantujące spokój niezbędny do dokończenia procesu łowieckiego, ukrycia zapasów lub bezpiecznej zabawy zdobyczą.
Kolejny mechanizm wynika ze struktury matczynej opieki oraz nauki przetrwania w grupie socjalnej. Kotki w naturze przynoszą młodym najpierw martwą, a później osłabioną zdobycz, ucząc potomstwo prawidłowego polowania i stymulując ich reakcje. Gdy kot zostawia upolowaną myszkę z tkaniny lub ćmę pod nogami człowieka, traktuje opiekuna jako członka grupy, dzieląc się zasobami lub instynktownie próbując dokarmić i zainspirować domowników.
W warunkach domowych przynoszenie zabawek bywa również wyuczoną formą inicjowania interakcji z człowiekiem. Kot szybko kojarzy fakt upuszczenia przedmiotu z natychmiastową uwagą, pochwałą lub ponownym rzuceniem zabawki. W ten sposób polowanie płynnie przekształca się w zabawę w aportowanie, stanowiącą doskonałą stymulację poznawczą oraz sposób na rozładowanie frustracji i nadmiaru energii.
