Mowa kociego ogona diametralnie różni się od sygnałów wysyłanych przez psy, a ruchy tej części ciała są jednym z najbardziej precyzyjnych wskaźników stanu emocjonalnego kota. Koty używają ogona do wyrażania złożonych emocji, od ciekawości i ekscytacji, po silne napięcie, frustrację oraz gotowość do ataku. Prawidłowe odczytanie tych sygnałów wymaga zwrócenia uwagi na tempo, zakres ruchu oraz ułożenie reszty ciała.
Gwałtowne, zamaszyste uderzanie ogonem o podłoże lub machanie nim z boku na bok to jednoznaczny sygnał rosnącej irytacji, zniecierpliwienia lub konfliktu wewnętrznego. Taka reakcja często pojawia się w trakcie zbyt długiego głaskania, kiedy kot czuje się przebodźcowany i potrzebuje przestrzeni, lub gdy obserwuje obiekt znajdujący się poza jego zasięgiem. Jest to wyraźne ostrzeżenie, że zwierzę zbliża się do granicy tolerancji i w przypadku braku reakcji ze strony człowieka może dojść do ugryzienia lub podrapania.
Z kolei delikatne, subtelne drganie lub poruszanie samym czubkiem ogona oznacza skupienie, ciekawość lub łagodną ekscytację. Taki ruch można zaobserwować podczas obserwacji ptaków za oknem, polowania na zabawkę czy podejmowania decyzji o kolejnym kroku. Jeśli ogon jest uniesiony pionowo w górę z lekko zagiętą końcówką i delikatnie drży u nasady, kot manifestuje zadowolenie, pewność siebie oraz przyjazne nastawienie wobec opiekuna.
Nisko opuszczony ogon, zamiatający podłogę powolnymi ruchami lub schowany pod brzuchem, komunikuje lęk, niepewność i próbę uniknięcia konfrontacji. Jeśli dodatkowo towarzyszy mu zjeżona sierść na całej długości lub charakterystyczne wygięcie w łuk, zwierzę odczuwa silny strach połączony z agresją obronną, próbując optycznie powiększyć swoje rozmiary w obliczu bezpośredniego zagrożenia.
