Gryzienie podczas głaskania to powszechne zjawisko behawioralne, określane w literaturze jako agresja wywołana pieszczotami. Choć dla człowieka zachowanie to wydaje się nagłe i niespodziewane, w rzeczywistości stanowi ono bezpośrednią reakcję obronną na przekroczenie progu tolerancji dotyku. Koty z natury preferują krótkie interakcje fizyczne, a przedłużający się kontakt wywołuje u nich dyskomfort.
Głównym mechanizmem stojącym za tym zachowaniem jest przebodźcowanie receptorów czuciowych. Skóra kota jest niezwykle wrażliwa, a monotonny, powtarzalny dotyk w jednym miejscu prowadzi do przestymulowania układu nerwowego. Przyjemne doznanie w ułamku sekundy przekształca się w irytację lub wręcz ból fizyczny. Zęby stają się wówczas jedynym skutecznym narzędziem, za pomocą którego zwierzę natychmiast przerywa niekomfortową sytuację.
Większość kotów wysyła subtelne sygnały ostrzegawcze na długo przed wyprowadzeniem ataku. Do wczesnych oznak zniecierpliwienia należą nerwowe drganie czubka ogona, usztywnienie mięśni grzbietu, odwracanie głowy, falowanie skóry oraz spłaszczanie uszu do tyłu. Przeoczenie tych mikrosygnałów przez człowieka sprawia, że kot czuje się zmuszony do eskalacji i użycia zębów, aby postawić wyraźną granicę.
Przyczyną agresji bywa także dotykanie stref wrażliwych lub dolegliwości bólowe. Koty najlepiej tolerują dotyk w okolicach głowy, policzków i podbródka, natomiast pieszczoty brzucha, nasady ogona czy łap budzą naturalny opór i lęk o integralność ciała. Jeśli gryzienie pojawia się nagle u osobnika dotychczas spokojnego, konieczna jest diagnostyka weterynaryjna w kierunku stanów zapalnych stawów, problemów kręgosłupa lub przeczulicy skóry.
